حجاب اول بسيار به تو نزديك است كه همان هويت و توئى تو است كه لن ترانى مى شنود و با كمال قربش به تو حجاب تو است . تو خود حجاب خودى حافظ از ميان برخيزد خوشا كسى كه در اين راه بى حجاب رود زيرا كه در كتب حكمت متعاليه مبرهن ، و در صحف كريمه عرفانى محقق است كه ظهور حقيقة الحقائق كه همان كنز مخفى و هو هويت مطلقه و مقام لا اسم و لارسم است ، در مظاهر و مجاليش به قدر وسعت و فسحت آنها تحقق مى يابد يعنى همان گنج پنهان پيدا مىشود . و مظاهر تعينات وجودى اعيان متكثره اند كه ظهور آن حقيقت بدانها است ، و جميع اين مظاهر وجودات ممكنه اند كه فقر نورى يعنى امكان وجودى و بعبارت ديگر ربط وجودى باصل خويش دارند ، و اين ربط وجودى آنها اضافه اشراقيه مفيض على الاطلاق بدانها است پس وجود است كه جامع رابط موجوداتست . ظهور تو به من است و وجود من از تو فلست تظهر لولاى لم اكن لولاك سايه معشوق اگر افتاد بر عاشق چه شد ما به او محتاج بوديم او بما مشتاق بود ( حافظ ) و بدان كه در حقيقت اطلاق اضافه بين خالق و مخلوق بعنايتى خاص است كه بين مفيض و مستفيض به اطلاق و تقييد تميز داده مىشود نه به تمايز تقابلى . اين اطلاق تعين اطلاقى و احاطى است كه حتى منزه از قيد اطلاق است ، كه بتفصيل در رساله وحدت از ديدگاه عارف و حكيم تحرير و تقرير كرده ايم ( ص 64 72 ط 1 ) . بدان كه به تشبيه با اضافه مقوليه ، نام اضافه را بر اين افاضه كه